بیهقی بخوانید | محمد رضا صفدری |

ای شما! |قیصر امین پور|
اسفند ۱۸, ۱۳۹۸
خوابی که دیر تعبیر شد! | روانشاد ابوالفضل زرویی نصرآباد|
اسفند ۲۲, ۱۳۹۸

بسـیاری از نویسـندگان جـوان مـا بـه ادبیـات کهـن کمتریـن توجهـی ندارنـد. مــن بــه دوســتان جوانــم توصیــه میکنــم اگــر داســتان های غربــی می خواننــد، ســفرنامه ناصرخســرو را هــم بخواننــد. این هــا را بایــد روزانــه خوانــد. ابتــدا بــا پنــج دقیقــه شــروع کننــد وهمینطــور مقــدار و زمــان خوانــدن متــون کهــن را افزایــش دهنـد؛ آن هـم بـا «صـدای بلنـد»! بـه ایـن شـیوه، زبـان و موسـیقی آن متـن خـاص در ذهـن انسـان جـا می افتـد و نویسـنده امـروزی، زبـان خـود را پیـدا میکنــد؛ نــه ایــن زبــان روزنامــه ای امـروز کـه تمـام داستان نویسـی مـا را فـرا گرفتـه و بسـیار آزار دهنـده اسـت. مـن بـه پشـتوانه تاریخـی زبـان خـودم مفتخــرم. یکـی از کارهایـی کـه مـن درآمـوزش داســتان بارهــا انجــام داده ام، خوانــدن و مقایســه همزمــان داســتان «یــک گل ســرخ بــرای امیلــی» از فاکنــر و داســتان «حســنک وزیــر» از بیهقــی اسـت. بیهقـی بسـیاری از تکنیک هـای داسـتانی را صدهـا سـال پیـش خیلـی خـوب اجـرا کـرده اسـت..

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *