نویسنده وجدان زمانه خویش است| چنگیز آیتماتف |

خوابی که دیر تعبیر شد! | روانشاد ابوالفضل زرویی نصرآباد|
اسفند ۲۲, ۱۳۹۸
وقتی دلدار زمینی به آسمان می رود | جلال الدین کزازی|
اسفند ۲۷, ۱۳۹۸

اگـر قـرار باشـد دنیـای کنونـی را بهتـر بشناسـیم بایـد از گنجینـه معنوی گذشـته یـاری بخواهیم. خوانـدن و نوشـتن، صاحـب یـک دسـتگاه تلویزیـون و یـک دسـتگاه ماشـین سـواری شـدن و آبونمـان چنـد روزنامـه را خریـدن، اینهـا تمـام مطالبـات یـک فرهنـگ متعـال را تشـکیل نمـی دهنـد. هنـر بایـد بـه انسـان هـا کمـک کنـد کـه افـق دیـد خـود را وسـعت دهنـد و بداننـد کـه خیلـی پیشـتر از آنـان، ملـت هـا و دوران هـای تاریخـی و متفکـران بزرگـی بـوده انـد. مـن بـه ایـن نتیجـه رسـیده ام کـه نثـری نیکـو وبرخـوردار از سـطح عالـی هنـری بهتـر از هـر مقالـه ای پیـام را مـی رسـاند. اگـر مـی توانسـتم فقـط چنـد اثـر معـدود ولـی عالـی بنویسـم بـه آرزویـم مـی رسـیدم. در مقـام یـک نویسـنده بایـد افـق هـای تـازه بجوییـم. بـرای شـناخت جهـان بایـد فضا هـای نـو جسـت. زندگـی مـا سرشـار از تصویر هـای زیباسـت. سـینما و تلویزیـون یـک ریـز مـردم زیبـا را، سـاحل زیبـا، ماشـین هـای زیبـا و عشـق هـای زیبـا را نشـان می دهنـد و ایـن کار ذهـن مـردم را کرخـت مـی کنـد. مـا بـه آثـار سـترگادبـی نیـاز داریـم کـه بتوانـد ایـن پـرده زیبـا را بـدرد و مـا را بـه اندیشـیدن دربـاره مفهـوم و پیچیدگـی هـای زندگـی برانگیزد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *